kunstanders

Ik ga er even tussenuit om mij helemaal te kunnen wijden aan 'creatieve processen'. Thuis ervaar ik toch vaak teveel 'ruis' om mij heen die mij ervan weerhoudt plaats te nemen achter mijn tekentafel of mijn schildersezel. En ik heb juist heel veel behoefte om te tekenen en te schilderen als tegenwicht voor de enorme onrust die zich vanuit de externe wereld ook in mij laat voelen. Ik neem heel veel tekenspullen (en ideeën) mee....

Maar eerst nog even een klein stukje van het volgende gedicht uit ons boek 'Ode aan de Vogels'. Juist ook in deze tijd van het jaar is hun spookachtige roep te horen, dus kies ik dit keer voor de bosuil.

Bosuil (Strix aluco L.)

De bosuil is er als de kippen bij
En legt in februari al een ei
Of twee tot vier, zoals meestal het geval
En na een maand broeden zijn ze er al
De jongen gaan na nòg een maand de wereld verkennen
Al is het goed kunnen zitten in de boom nog even wennen...
‘Takkelingen’ zijn het dan
Als je ze ziet word je daar vrolijk van!

In de herfst moeten ze wel op eigen vleugels staan
en zullen zich binnen 50 kilometer van het geboortenest vestigen gaan.

Het nest wordt in een boomholte gemaakt,
Soms wordt een oud eksternest gekraakt
Of vinden ze in een gebouw een onderkomen
Ook nestkasten worden graag in bezit genomen.
Aan de kust gebruikt hij graag een oud konijnenhol
De bosuil is heel flexibel, niets is hem te dol!

De grote ronde kop is.......